konkandhara.com

संपादकीय

स्वबळावर सिंधुदुर्ग” — नितेश राणेंच्या घोषणेमागचं कोकणातलं नवं राजकारण

सिंधुदुर्गच्या राजकारणात नवा भूचाल — राज्याचे मंत्री नितेश राणे यांनी भाजप आता “स्वबळावर” निवडणुका लढवेल, अशी घोषणा करून राजकीय समीकरणंच बदलून टाकली आहेत. कोकणात शिंदे–भाजप युतीत आधीपासून असलेला तणाव या निर्णयानंतर उघड झाला आहे. प्रश्न आता असा आहे की, हा “स्वबळाचा” निर्धार फक्त सिंधुदुर्गापुरता मर्यादित आहे का, की भाजप कोकणभर स्वतःचं स्वतंत्र बळ दाखवण्याच्या तयारीत आहे? कोकणातील राणे कुटुंबाचा प्रभाव कोणाला नाकारता येणार नाही. नारायण राणेंपासून नितेश राणेंपर्यंत, सिंधुदुर्ग हा त्यांचा राजकीय किल्ला राहिला आहे. भारतीय जनता पक्षाशी नातं जोडल्यानंतर राणे यांनी स्थानिक पातळीवर संघटन मजबूत केलं, पण शिंदे गटाशी झालेल्या महायुतीमुळे अनेक ठिकाणी नाराजी वाढली. उमेदवार निवड, स्थानिक नेतृत्वाचा सहभाग, आणि राजकीय ओळख यावरून वारंवार मतभेद झाले. स्थानिक कार्यकर्त्यांचा एक मोठा वर्ग “स्वबळावर लढण्याची” मागणी करत होता. अखेर नितेश राणे यांनी ती मागणी उचलून धरत, युतीतून बाहेर पडण्याचा मार्ग निवडला आहे. या निर्णयामुळे केवळ सिंधुदुर्गच नव्हे, तर संपूर्ण कोकणातील महायुतीच्या समन्वयावर प्रश्नचिन्ह निर्माण झालं आहे. राजकीयदृष्ट्या पाहता, नितेश राणेंची घोषणा ही केवळ निवडणूक धोरण नसून सत्ता-संतुलनाचा नवा प्रयत्न आहे. गेल्या काही वर्षांत कोकणात शिवसेना (शिंदे गट) आणि भाजप यांचं नातं वरकरणी घट्ट असलं, तरी स्थानिक पातळीवर अविश्वास वाढलेला आहे. अनेक ठिकाणी भाजप कार्यकर्त्यांना “गौण भागीदार” असल्याची भावना होती. अशा परिस्थितीत राणेंनी घेतलेला “स्वबळ” निर्णय कार्यकर्त्यांच्या भावनांना दिशा देणारा ठरू शकतो. हा निर्णय संघटनात्मक दृष्ट्या भाजपसाठी फायद्याचा ठरू शकतो. स्वतंत्र उमेदवार उभे करून स्थानिक नेतृत्वाला संधी मिळेल, तर राणेंच्या व्यक्तिगत लोकप्रियतेचा लाभही पक्षाला मिळेल. मात्र, या घोषणेमुळे महायुतीत तणाव वाढणार हे नक्की. शिंदे गटासाठी कोकण हा पारंपरिक प्रभावक्षेत्र आहे. त्यामुळे राणेंच्या भूमिकेमुळे तेथे दोन सत्ताधारी गट आमनेसामने येऊ शकतात. राजकीय विश्लेषकांच्या मते, नितेश राणेंचा हा पाऊल “कोकणात भाजपचा स्वतंत्र अध्याय” सुरू करण्याचं संकेत देतो. स्थानिक पातळीवरील बळ आणि संघटनशक्ती वाढवण्यासाठी राणेंना हा प्रयोग आत्मविश्वासाने करायचा आहे. पण प्रश्न असा आहे — राज्यस्तरावर हा प्रयोग मान्य केला जाईल का, की यामुळे शिंदे–भाजप समीकरणांमध्ये दूरावा वाढेल? भाजप समर्थकांचं म्हणणं आहे की “स्वबळावर लढणं” म्हणजे आत्मविश्वासाचा आणि संघटनशक्तीवरच्या विश्वासाचा पुरावा आहे. नितेश राणे हे कोकणातल्या नेतृत्वाचं प्रतिक असून, त्यांनी पक्षाला स्वतंत्र ओळख निर्माण करून दिली आहे. मात्र, टीकाकारांच्या मते, हा निर्णय महायुतीत फूट पाडणारा आहे. कोकणासारख्या संवेदनशील प्रदेशात “स्वबळ” धोरणामुळे सत्ता-विरोधी मतांचे तुकडे होतील आणि त्याचा थेट फायदा विरोधकांना होऊ शकतो. तसेच, हा निर्णय व्यक्तिगत राजकारणाला बळकटी देणारा असून, पक्षीय शिस्तीच्या चौकटीबाहेरचा मानला जातो. शिंदे गटातील नेते संयम बाळगत असले, तरी अंतर्गत असंतोष स्पष्ट आहे. त्यामुळे ही घोषणा भविष्यात महायुतीच्या एकात्मतेसाठी मोठं आव्हान ठरू शकते. नितेश राणे यांच्या या घोषणेनंतर सिंधुदुर्गचं राजकारण नव्या दिशेने सरकू लागलं आहे. भाजपच्या स्थानिक कार्यकर्त्यांमध्ये उत्साह आहे, परंतु युतीतील संभ्रम वाढला आहे. लवकरच होणाऱ्या स्थानिक स्वराज्य संस्थांच्या निवडणुकांमध्ये या निर्णयाचा थेट परिणाम उमेदवार निवड प्रक्रियेवर दिसणार आहे. कोकणात आता दोन स्पष्ट गट तयार होऊ शकतात — “स्वबळ” आणि “युती”. ही विभागणी केवळ निवडणुकीपुरती मर्यादित राहणार नाही; राज्याच्या भविष्यातील राजकारणावरही ती परिणाम करेल. जर भाजपने कोकणात स्वबळावर यश मिळवलं, तर इतर जिल्ह्यांतही अशाच मागण्या उठू शकतात. उलट, निकाल प्रतिकूल आला, तर “युती टिकवणं हाच स्थैर्याचा मार्ग” अशी भावना पुन्हा बळावेल. Konkandhara च्या वाचकांसाठी हे महत्त्वाचं निरीक्षण आहे — कोकणातील राजकारण आता केवळ पक्षनिष्ठेवर नाही, तर “स्वाभिमान विरुद्ध सत्ता” अशा भावनिक रेषेवर चाललं आहे. राणेंचा हा निर्णय त्या रेषेला राजकीय दिशा देणारा ठरू शकतो. “स्वबळावर सिंधुदुर्ग” ही घोषणा फक्त एक वाक्य नाही, तर कोकणातील राजकारणातील पुढच्या दशकाचं दिशानिर्देश आहे. नितेश राणे यांनी केलेलं हे पाऊल महायुतीच्या बळावर प्रश्नचिन्ह उभं करतंय आणि स्थानिक नेतृत्वाच्या स्वायत्ततेचा नवा अध्याय उघडतंय. पुढील काही महिन्यांत कोकणातील प्रत्येक मतपेटीतून एकच प्रश्न घुमेल — “स्वबळ की युती?” आणि त्याचं उत्तर ठरवेल कोकणाचं राजकीय भविष्य.

स्वबळावर सिंधुदुर्ग” — नितेश राणेंच्या घोषणेमागचं कोकणातलं नवं राजकारण Read More »

लाडकी बहीण योजनेतील “शहाणपण” – हजारो कोटी वाया गेल्यानंतरचा शुद्धबुद्धीचा क्षण

लाडकी बहीण योजनेतील “शहाणपण” – हजारो कोटी वाया गेल्यानंतरचा शुद्धबुद्धीचा क्षण

राज्य सरकारची “लाडकी बहीण योजना” सुरुवातीपासूनच चर्चेत राहिली. जनतेला आधार देणारी ही योजना, वास्तवात राजकीय हेतूंचं साधन ठरली, असं अनेकदा आरोप झाले. आणि आता—हजारो कोटींची रक्कम खर्च झाल्यानंतर—सरकारला अचानक “बोगस लाभार्थी” दिसू लागले आहेत. नव्याने जाहीर केलेला नियम, ज्यात लाभार्थी महिलांसाठी पतीचं आणि मुलींसाठी वडिलांचं ई-केवायसी जोडणं बंधनकारक करण्यात आलं आहे, तो या संपूर्ण योजनेतील उशिरा आलेल्या शहाणपणाचं प्रतीक आहे. “लाडकी बहीण योजना” ही राज्यातील महिलांना आर्थिक सक्षमीकरणाच्या नावाखाली राबवण्यात आलेली महत्त्वाकांक्षी योजना आहे. प्रति लाभार्थी मासिक आर्थिक मदत देण्याचं वचन देत या योजनेने लाखो महिलांना जोडून घेतलं. मात्र, सुरुवातीपासूनच अर्ज प्रक्रियेतील त्रुटी, दस्तऐवजांची पडताळणी न होणं, आणि राजकीय दबावाखाली घाईघाईत मंजुरी देणं या गोष्टींनी तिची विश्वासार्हता कमी केली. आकडेवारीनुसार, या योजनेअंतर्गत हजारो कोटींचा निधी खर्च झाला. परंतु त्यातील मोठा हिस्सा चुकीच्या किंवा “बोगस” लाभार्थ्यांकडे गेला, असा संशय विविध स्तरावर व्यक्त झाला. तक्रारी, ऑडिट आणि तपास अहवालांनीही ही बाब उघड केली. परिणामी, आता सरकारने नवीन पाऊल उचलत ई-केवायसी लिंकिंग अनिवार्य केलं आहे — म्हणजे पती किंवा वडिलांच्या नात्याने जोडलेली ओळख पडताळणी. सरकारचं हे नवं पाऊल म्हणजे “आता तरी जागं झालं सरकार!” असं म्हणावं लागेल. सुरुवातीपासूनच जर पडताळणीची प्रक्रिया तंत्रज्ञानाधारित आणि पारदर्शक ठेवली असती, तर एवढ्या कोट्यवधींचा अपव्यय टाळता आला असता. लाडकी बहीण योजना ही मूळात महिलांना आर्थिक सक्षमीकरण देण्यासाठी सुरू झाली होती, पण राजकीय प्रचार आणि निवडणुकीतील लाभ मिळवण्याच्या घाईत अनेक पात्र-अपात्रांची गडबड झाली. गावागावात “अर्ज लावा, पैसे मिळवा” अशा प्रकारची मानसिकता निर्माण झाली. सरकारी यंत्रणा अर्ज स्वीकारण्यात व्यस्त होती, पण सत्यापनात निष्काळजी. आता जेव्हा हजारो कोटींचं आर्थिक ओझं राज्याच्या तिजोरीवर पडलं, तेव्हा प्रशासनाला “बोगस लाभार्थी” ओळखायचं भान आलं. ई-केवायसी अनिवार्य केल्याने खरं तर पारदर्शकतेचा एक सकारात्मक टप्पा सुरू होऊ शकतो, पण हा उपाय “आधीच का नाही?” असा प्रश्न निर्माण करतो. यामुळे पात्र महिलांचा त्रास वाढण्याची शक्यता देखील आहे. ग्रामीण भागातील अनेक लाभार्थींना आवश्यक कागदपत्रं अपूर्ण आहेत. डिजिटल प्रणालीतील अडथळे, तांत्रिक अडचणी आणि ई-केवायसीचं ज्ञान नसणं या कारणांनी अनेकांना मदतीपासून वंचित राहावं लागू शकतं. त्यामुळे बोगस प्रकरणं थांबवताना खरी पात्र मंडळी बाहेर राहणार नाहीत, याची काळजी सरकारला घ्यावी लागेल. सरकारच्या समर्थकांचं मत आहे की अशा योजनांत फसवणुकीचं प्रमाण जास्त असल्याने कठोर पडताळणी गरजेचीच होती. ई-केवायसी हा उपाय पारदर्शकता आणण्यासाठी आणि करदात्यांचा पैसा योग्य ठिकाणी पोहोचवण्यासाठी अत्यंत आवश्यक आहे. मात्र, टीकाकारांचा सवाल वेगळा आहे — जेव्हा योजना राबवली तेव्हाच हे सर्व तांत्रिक उपाय लागू करता आले असते. पण सरकारला त्या वेळी “लाभार्थींची संख्या” दाखवायची होती, त्यामुळे शिस्त, नियंत्रण आणि जबाबदारी याकडे दुर्लक्ष करण्यात आलं. आता तपासणीचा भार प्रशासनावर आणि त्रास जनतेवर टाकून सरकार स्वतःची चूक लपवतंय, अशी भावना निर्माण झाली आहे. या नव्या नियमामुळे निश्चितच अनेक बोगस प्रकरणं थांबतील. सरकारी तिजोरीवरील ओझं काही प्रमाणात हलकं होईल. पण दुसरीकडे, ग्रामीण भागातील डिजिटल गॅपमुळे अनेक महिलांना पुन्हा अर्ज प्रक्रिया, पडताळणी आणि बँक व्यवहारांमध्ये अडचणी येतील. ही संधी सरकारने “डिजिटल साक्षरता” वाढवण्यासाठी वापरावी. महिला आर्थिक सक्षमीकरण फक्त पैसे देण्यात नाही, तर त्यांच्या आर्थिक व्यवहारांची समज वाढवण्यात आहे. जर सरकारने ई-केवायसीसोबत प्रशिक्षण, हेल्पडेस्क आणि स्थानिक स्तरावर सहाय्यक यंत्रणा उभारली, तर या योजनेचं रूपांतर खरंच “सक्षमतेच्या” दिशेने होऊ शकतं. Konkandhara च्या वाचकांसाठी हा धडा स्पष्ट आहे — कल्याणकारी योजना पारदर्शकतेशिवाय म्हणजे अंधारात वाटप केलेली आशा. लोकांनीही अशा योजनांत प्रामाणिक सहभाग ठेवणं गरजेचं आहे, कारण सरकारी पैसाच म्हणजे आपलाच कर. लाडकी बहीण योजनेतला बदल हा सरकारचं शहाणपण परत आलंय, याचा पुरावा आहे. पण ही बुद्धी हजारो कोटी खर्च झाल्यानंतर आली, हेच सर्वात मोठं शोकांतिक आहे. जनतेच्या पैशाचं योग्य नियोजन आणि पारदर्शक प्रशासन हा कोणत्याही योजनेचा आत्मा असतो. आता सरकारकडे ही चूक सुधारण्याची संधी आहे — आणि जनतेकडे जागरूक नागरिक होण्याची जबाबदारी.

लाडकी बहीण योजनेतील “शहाणपण” – हजारो कोटी वाया गेल्यानंतरचा शुद्धबुद्धीचा क्षण Read More »

H-1B व्हिसा फी वाढ: ट्रम्प यांचा राष्ट्रवादी मुखवटा आणि भारतासाठीचा कठोर इशारा

डोनाल्ड ट्रम्प यांनी H-1B व्हिसाची फी मोठ्या प्रमाणात वाढवली आहे. हा निर्णय केवळ आर्थिक नाही; हा अमेरिकन राष्ट्रवादाच्या संकुचित आणि स्वार्थी चेहऱ्याचं दर्शन घडवतो. कुशल परदेशी कामगारांना महागडी अडथळा शर्यत लावून अमेरिकन मतदारांना खुश करणं हेच या पावलामागचं खरं राजकारण आहे. परंतु या खेळात अमेरिका स्वतःचं नुकसान करते आहे, आणि भारतासाठीही हे कठोर इशाराचं घंटानाद आहे. अमेरिकेतील वास्तव आणि ट्रम्प यांचा मुखवटा H-1B व्हिसा हा सिलिकॉन व्हॅलीपासून मेडिकल रिसर्चपर्यंतच्या उद्योगांचा कणा आहे. अमेरिकेतील Fortune 500 कंपन्यांमध्ये जवळपास १५% वरिष्ठ पदांवर भारतीय वंशाचे व्यावसायिक आहेत. Google, Microsoft, Adobe सारख्या कंपन्या भारतीय टॅलेंटशिवाय उभ्याही राहू शकल्या नसत्या. असं असतानाही, ट्रम्प यांनी H-1B ला “अमेरिकन नोकऱ्या हिरावणारा परकीय अतिक्रमक” अशी प्रतिमा दिली. हा राजकीय सोयीसाठीचा खोटा शत्रू आहे. अमेरिकन अर्थव्यवस्थेतील संकटाचं खरं कारण outsourcing नाही, तर नव्या कौशल्यांचं प्रशिक्षण न देणं आणि manufacturing चा ऱ्हास. पण मतदारांच्या असंतोषाला दिशा देण्यासाठी परदेशी कामगार हा सर्वात सोपा टार्गेट आहे. भारतीय IT क्षेत्रावरील फटका भारतीय कंपन्यांवर या वाढीचा थेट आर्थिक ताण येणार आहे. याचा परिणाम फक्त कंपन्यांवर नाही; भारतीय विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांवरही होईल. अमेरिकेत शिक्षण घेऊन नोकरी मिळवण्याचं आकर्षण आता अधिक महाग, अधिक अनिश्चित झालं आहे. अमेरिकेला दीर्घकालीन तोटा ट्रम्प यांच्या पॉलिसीचा सर्वात मोठा पराभव अमेरिकेलाच होईल. थोडक्यात, हा निर्णय अल्पकालीन मतदाराभिमुख फायदा देईल, पण दीर्घकालीन नुकसान अपरिहार्य आहे. भारतासाठी कठोर प्रश्न भारतासाठी हा निर्णय आरसा आहे. सरकारकडे आता एकच पर्याय आहे – देशांतर्गत IT आणि तंत्रज्ञान क्षेत्रासाठी जागतिक स्तराच्या संधी निर्माण करणं. अमेरिकन धोरणांच्या दयेवर आपण भविष्य बांधू शकत नाही. लोकशाहीची विस्मृती ट्रम्प यांचा निर्णय फक्त आर्थिक नाही; तो लोकशाहीच्या आत्म्याला विरोधी आहे.लोकशाही म्हणजे स्वातंत्र्य आणि संधींचं रक्षण. पण जर ती सतत परकीयांविषयी भीती निर्माण करण्याचं साधन बनली, तर तिचं सार्वत्रिक आकर्षण संपेल. अमेरिकन लोकशाहीची ताकद openness मध्ये होती. आज तीच ताकद कमकुवत होत आहे. निष्कर्ष: भारताची जबाबदारी H-1B व्हिसा फी वाढ ही घटना भारताला थांबवू शकत नाही. उलट ती आपल्याला जागं करते. आपल्याकडे टॅलेंट आहे, नवकल्पना आहे, काम करण्याची क्षमता आहे. प्रश्न एवढाच आहे – आपण हे सर्व भारतातील संधींसाठी वापरणार का, की अमेरिकन राजकारणाच्या खेळात अडकून राहणार? भारतासाठी आता एकच मंत्र: “आपल्या टॅलेंटसाठी स्वतःचं मैदान उभा करा.

H-1B व्हिसा फी वाढ: ट्रम्प यांचा राष्ट्रवादी मुखवटा आणि भारतासाठीचा कठोर इशारा Read More »

ऑनलाइन शिक्षणाचा भारतीय शिक्षण व्यवस्थेत प्रभाव

लेखक – प्रा.संतोष किरण माने गेल्या काही वर्षांत ऑनलाइन शिक्षणाची वाढ अत्यंत वेगाने झाली आहे. कोविड-१९ महामारीने शाळा-महाविद्यालय बंद झाल्यामुळे विद्यार्थ्यांना घरबसल्या शिक्षण घेण्याची गरज भासली. डिजिटल शिक्षणाने पारंपरिक शिक्षणाची सीमारेषा ओलांडली आणि दूरदराजच्या भागातील विद्यार्थ्यांनाही दर्जेदार शिक्षण मिळण्याची संधी निर्माण केली. आता ई-लर्निंग, व्हिडिओ लेक्चर, वेबिनार आणि अॅप्सद्वारे शिकणे ही सामान्य प्रक्रिया बनली आहे. ऑनलाइन शिक्षणाच्या भारतातील वाढीमागे अनेक घटक आहेत. ऑनलाइन शिक्षणाने शिक्षणात समावेश, डिजिटल साक्षरता आणि तंत्रज्ञानाच्या वापरास चालना दिली आहे. त्यामुळे विद्यार्थ्यांचा आत्मविश्वास वाढला असून शिक्षणाचे स्वरूप अधिक गतिशील झाले आहे. सकारात्मक बाजू: नकारात्मक बाजू: ऑनलाइन शिक्षण ही भारतीय शिक्षण व्यवस्थेत भविष्याची दिशा ठरत आहे. ग्रामीण भागातील विद्यार्थ्यांसाठी तंत्रज्ञानाच्या प्रवेशाची सोय करणे, शिक्षकांना प्रशिक्षण देणे आणि मिश्रित शिक्षण पद्धती अंगिकारणे ही पुढील महत्त्वाची पावले आहेत. योग्य नियोजनासह हे शिक्षण सर्वसमावेशक, गुणवत्तापूर्ण आणि टिकाऊ ठरू शकते.

ऑनलाइन शिक्षणाचा भारतीय शिक्षण व्यवस्थेत प्रभाव Read More »

पावसातलं गाव – आठवणींच्या ओल्या छटा

लेखक – नीलिमा सरपोतदार, मंडणगड पाऊस आला की मनात दडलेली गावीची आठवण नकळत जागी होते. अंगणातले चिखलाचे डबके, ओल्या मातीतून दरवळणारा सुगंध आणि विहिरीतून भरलेला ओसंडता पाणी – हे सगळं एकत्र आलं की मनाला अपरंपार समाधान लाभतं. पावसातलं गाव हे केवळ निसर्गचित्र नाही, तर बालपणाचा श्वास आहे. मला अजूनही आठवतं, पहिल्या पावसाच्या सरी अंगणावर कोसळल्या की सगळं गाव आनंदून जायचं. लहान मुलं डबक्यांत उड्या मारायची, शेतकरी पेरणीसाठी बैलजोडी तयार करायचे, आणि स्त्रिया अंगणात रांगोळ्या काढून पावसाला स्वागत करायच्या. घराच्या छपरावरून टपटपणारे पाणी ही एक वेगळीच गाणी म्हणायचं. त्यात एक सुर होता, एक ताल होता – जणू आकाशच आपल्याशी बोलतंय असं वाटायचं. गावच्या रस्त्यावरून चालताना चिखल शूजला चिकटून राहायचा, पण त्यातही एक वेगळीच गोडी होती. खेड्यातल्या मातीला ओलावा आला की तिचा दरवळ सर्वांगातून भरून टाकतो. हा वास शहरातल्या सिमेंटच्या जंगलात कधीच मिळत नाही. पावसाळ्यात गाव म्हणजे एका रंगपंचमीसारखं भासतं – हिरवं मळभ, निळं आभाळ, लाल माती, पांढऱ्या धुक्याची शाल, आणि डोंगरातून वाहणाऱ्या झऱ्यांची चांदी. आमच्या घराशेजारी एक जुना आंब्याचा झाड होता. पावसात त्याची पानं आणखी हिरवीगार दिसायची. त्यावरून टिप टिप पडणाऱ्या थेंबांमध्ये लहानपणी आम्ही स्पर्धा करायचो – कोण जास्त थेंब हातात पकडतो ते पाहण्यासाठी. आई मात्र अंगणातली शेवाळं काढत, नाहीतर कोणी घसरून पडेल म्हणून ओरडायची. संध्याकाळी, जेव्हा वीज जायची, तेव्हा कंदिलाच्या प्रकाशात बसून आजोबा गोष्टी सांगायचे. बाहेर पावसाचं गाणं, आत गोष्टींचं जग – हा अनुभव आयुष्यभर विसरणं शक्यच नाही. शेतांमध्ये तर एक वेगळीच धामधूम असायची. बैलजोडी नांगर ओढत असे, पाऊस अंगावर झेलत शेतकरी बी-बियाणं टाकत. त्यांचा तो विश्वास, की “पाऊस देव आहे”, हृदयाला भिडणारा होता. पावसात भिजलेली पेरणी म्हणजे जणू जीवनाची नवी सुरुवात. गावकऱ्यांचं आयुष्य पावसाने बांधलेलं असलं तरी त्यातूनच आनंदाचं बीज उगवतं. जत्रा, पोळा, नागपंचमी – या सगळ्या सणांची खरी रंगत पावसाळ्यातच अनुभवायला मिळते. कधी पावसाने दंगा केला तरी गावकरी त्यात हसतात, गाणी म्हणतात, आणि जीवन जगण्याची उर्मी जपतात. पावसातलं गाव ही केवळ आठवण नाही, तर आयुष्यभर जपलेली एक मौल्यवान शिदोरी आहे. शहरात राहूनही जेव्हा पावसाच्या थेंबांचा आवाज कानात येतो, तेव्हा मन नकळत त्या ओल्या मातीच्या गंधाकडे धाव घेतं. गावातल्या पावसाने शिकवलं – आनंद शोधायला फार काही लागत नाही; तो निसर्गाच्या प्रत्येक थेंबात दडलाय.

पावसातलं गाव – आठवणींच्या ओल्या छटा Read More »

कोकणातील दशावतार नाट्यकला – परंपरा आणि आजचं महत्त्व

लेखक – वैशाली पाटील , रोहा रायगड भारतीय संस्कृतीतील लोकनाट्य परंपरा ही समाजाच्या जीवनाशी घट्ट जोडलेली आहे. त्यात कोकणातील दशावतार नाट्यकला ही विशेष ठरते. भगवान विष्णूंच्या दहा अवतारांवर आधारित ही लोकनाट्यकला केवळ धार्मिक नसून सामाजिक संदेश देणारी, मनोरंजन करणारी आणि लोकांना एकत्र बांधणारी कला म्हणून ओळखली जाते. गावोगावी सण-उत्सवांच्या वेळी रंगणाऱ्या या नाट्यप्रकारातून कोकणच्या संस्कृतीचं वैभव प्रकट होतं. दशावतार नाट्यकलाचा उगम शेकडो वर्षांपूर्वी झाल्याचं मानलं जातं. कोकणातील गावोगावी मंदिरांच्या जत्रांमध्ये धार्मिक कार्यक्रमांसोबत नाटकं खेळली जात. त्यातूनच दशावतार या नाट्यप्रकाराचा जन्म झाला. यात भगवान विष्णूंच्या मत्स्य, कूर्म, वराह, नरसिंह ते कल्कि या दहा अवतारांची कथा लोकभाषेत सांगितली जाते. सुरुवातीला फक्त धार्मिक आख्यायिका मांडल्या जात, पण नंतर यात सामाजिक विषय, विनोद आणि स्थानिक बोली भाषेचा समावेश झाला. त्यामुळे ही कला लोकांना अधिक जवळची वाटू लागली. दशावतार नाट्य ही लोकनाट्य परंपरेतील सर्वाधिक लोकप्रिय कला आहे. त्याच्या मांडणीत काही वैशिष्ट्यपूर्ण बाबी आढळतात. दशावतार नाट्यकलामध्ये शतकानुशतकं लोककलावंतांनी आपलं योगदान दिलं. त्यामुळे ही कला आजही कोकणच्या गावागावात जिवंत आहे. आजच्या काळातही दशावतार नाट्य आपलं महत्त्व टिकवून आहे. ग्रामीण भागातल्या जत्रा, उत्सव आणि सांस्कृतिक मेळाव्यात ही कला नक्की सादर केली जाते. डिजिटल मनोरंजनाच्या युगातही गावकरी रात्रीभर या नाटकांचा आनंद घेतात. काही सांस्कृतिक मंडळं ही कला शहरांपर्यंत पोचवत आहेत. शाळा-महाविद्यालयांतून लोकनाट्यावरील अभ्यासक्रमांमुळे नव्या पिढीला या परंपरेची जाणीव होते आहे. त्यामुळे ही कला केवळ ऐतिहासिक वारसा नसून आजच्या सांस्कृतिक ओळखीचा अविभाज्य भाग ठरते आहे. दशावतार नाट्यकला ही कोकणच्या सांस्कृतिक आत्म्याचा आरसा आहे. यातून धार्मिकता, सामाजिकता आणि लोकजीवनाचं रंगतदार चित्रण घडतं. या कलापरंपरेचं जतन केल्यास भविष्यातील पिढ्यांना भारतीय लोकसंस्कृतीचा अमूल्य ठेवा अनुभवता येईल.

कोकणातील दशावतार नाट्यकला – परंपरा आणि आजचं महत्त्व Read More »

भारतातील डिजिटल पेमेंट्स क्रांती – अर्थव्यवस्थेला नवा वेग

भारतामध्ये मागील काही वर्षांत डिजिटल पेमेंट्समध्ये मोठ्या प्रमाणावर वाढ झाली आहे. नोटाबंदीपासून सुरू झालेली कॅशलेस अर्थव्यवस्थेची वाटचाल आता युपीआय, वॉलेट्स आणि फिनटेक स्टार्टअप्समुळे सर्वसामान्यांच्या दैनंदिन जीवनाचा भाग झाली आहे. या बदलामुळे अर्थव्यवस्थेची गती, पारदर्शकता आणि वित्तीय समावेशनात लक्षणीय प्रगती झाली आहे. आज भारतात दररोज अब्जावधी रुपयांची व्यवहार डिजिटल माध्यमातून होत आहेत. नॅशनल पेमेंट्स कॉर्पोरेशन ऑफ इंडिया (NPCI) च्या आकडेवारीनुसार 2025 मध्ये दर महिन्याला १५ अब्जांहून अधिक UPI व्यवहार होत आहेत. ग्रामीण भागातसुद्धा मोबाईल बँकिंग आणि QR कोड पेमेंट्स लोकप्रिय झाले आहेत. सरकारच्या “डिजिटल इंडिया” उपक्रमामुळे लहान दुकानदार, शेतकरी आणि रिक्षा चालकसुद्धा कॅशऐवजी QR स्कॅनद्वारे पैसे स्वीकारत आहेत. यामुळे औपचारिक अर्थव्यवस्थेत अधिक लोकांचा समावेश होत आहे. भारतातील डिजिटल पेमेंट्स क्रांती अनेक पातळ्यांवर सकारात्मक बदल घडवते आहे. सध्या भारत चीन आणि अमेरिकेनंतर डिजिटल पेमेंट्समध्ये मोठा बाजार ठरला आहे. सरकारचे नियमन, बँकिंग क्षेत्रातील सुधारणा आणि फिनटेक स्टार्टअप्सची झेप या तिन्हींच्या संगमामुळे हा बदल वेगाने घडतो आहे. पुढील काही वर्षांत भारतात डिजिटल पेमेंट्सचे प्रमाण आणखी वाढेल. कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI), ब्लॉकचेन आणि बायोमेट्रिक ऑथेंटिकेशनमुळे सुरक्षा आणि विश्वासार्हता सुधारेल. सरकारच्या “स्मार्ट सिटी” आणि “डिजिटल इंडिया” उपक्रमांमुळे ग्रामीण अर्थव्यवस्था सुद्धा डिजिटल होण्याची शक्यता आहे. मात्र सायबर सुरक्षा आणि डेटा प्रायव्हसी हे मोठे धोके राहतील. योग्य पायाभूत सुविधा आणि डिजिटल साक्षरता वाढवली तर भारत खऱ्या अर्थाने कॅशलेस अर्थव्यवस्थेकडे वाटचाल करू शकेल. डिजिटल पेमेंट्स ही केवळ तांत्रिक सुविधा नाही तर भारताच्या अर्थकारणाचा पाया बदलणारी क्रांती आहे. यातून पारदर्शकता, गती आणि सर्वसमावेशक अर्थव्यवस्था निर्माण होऊ शकते. मात्र सुरक्षा आणि डिजिटल शिक्षणावर भर दिल्यासच हा बदल टिकाऊ ठरेल.

भारतातील डिजिटल पेमेंट्स क्रांती – अर्थव्यवस्थेला नवा वेग Read More »

विकासाचा चेहरा — लोकांसाठी की लक्झरीसाठी?

स्वातंत्र्य दिनाचे भाषण, विकासाच्या घोषणांचा गजर, चमकदार प्रकल्पांची यादी. लोकशाहीतील हे चित्र आपण वारंवार पाहतो. मात्र या गजरात सामान्य जनतेचा आवाज कितपत ऐकू येतो? मुंबईतील २३८ नव्या एसी लोकलची घोषणा असो, अथवा अटलबांधाचा उद्घाटन सोहळा — सरकारच्या प्रकल्पांची झळाळी वाढत असली, तरी या प्रकाशझोतात बहुसंख्यांचा अंधार अधिक ठळक होतो. लोकल : मुंबईकरांचा श्वास की ‘एसी लक्झरी’? मुंबई ही लोकलवर धावते, हे वाक्य केवळ वाक्य नाही तर वस्तुस्थिती आहे. रोज ६० लाख प्रवासी लोकलमध्ये कोंबून प्रवास करतात. गर्दीत श्वास गुदमरतो, डब्याच्या दारातून लटकणं नित्याचं झालंय, सुरक्षिततेचा प्रश्न टोकाला पोहोचलाय. अशा वेळी सरकारनं तब्बल २३८ एसी लोकल आणण्याची घोषणा केली. या गाड्या मेट्रो-स्टाईल डिझाईन, कुशन सीट्स, चार्जिंग पोर्ट्स, इन्फोटेन्मेंट स्क्रीन अशा सुविधांनी सज्ज असतील. ही घोषणा ऐकताना ‘विकास’ हा शब्द मोहक वाटतो. पण आकडे वेगळंच सांगतात — इथेच विरोधाभास आहे. लोकसंख्येचा भार एका बाजूला, आणि महसूलाचं गणित दुसऱ्या बाजूला. सरकारनं निवडलेला मार्ग स्पष्ट आहे — Revenue over Relief. महात्मा गांधींचं एक वाक्य आज इथे ठळकपणे उमटतं :“भारताची खरी ताकद गरीब आणि सामान्य माणूस आहे. त्याला विसरून उभा केलेला विकास हा पोकळ ठरेल.” अटलबांध : जनतेचा पूल की खाजगी विकासाचा प्रवेशद्वार? मुंबई ट्रान्स हार्बर लिंक — अटलबांध. आशियातील सर्वांत लांब समुद्र पूल. खर्च जवळजवळ १८ हजार कोटी. उद्घाटनाच्या दिवशी झगमगाट. सरकारनं त्याला ‘विकासाचं स्वप्न’ म्हटलं. पण सत्य हे की — हा पूल जिथे संपतो, तिथेच एका खाजगी उद्योगसमूहाची (अदानी) कोट्यवधींची प्रॉपर्टी डेव्हलपमेंट सुरू आहे. रोज प्रवास करणाऱ्या सामान्य मुंबईकराच्या दैनंदिन वाहतुकीत याचा फारसा फरक पडत नाही. टोल दर सर्वसामान्यांसाठी महाग आहेत; त्यामुळे हा पूल ‘सर्वांसाठी’ नसून विशिष्ट वर्गापुरता मर्यादित. आचार्य विनोबा भावेंनी लिहिलं आहे :“विकास म्हणजे सर्वांच्या जीवनमानात सुधारणा. काहींच्या सुखसोयींवर उभा राहिलेला विकास हा अन्याय आहे.” अटलबांधाचं उदाहरण या वाक्याला पुरेपूर साजेसं आहे. लक्झरी प्रकल्पांची यादी — वास्तवाच्या पलीकडे फक्त लोकल वा अटलबांध नाही, तर सरकारच्या धोरणात एक सर्वसाधारण पॅटर्न दिसतो — बुलेट ट्रेन प्रकल्प : हजारो कोटींचा खर्च, पण महाराष्ट्रातील शेतकऱ्यांच्या दैनंदिन प्रवासात त्याचा काय उपयोग? नवे विमानतळ : आंतरराष्ट्रीय झगमगाट, पण ग्रामीण भागात अजूनही प्राथमिक आरोग्य केंद्रं दुरावस्थेत. स्मार्ट सिटी योजना : सिमेंटचे रस्ते व डिजिटल बिलबोर्ड्स, पण पाणीपुरवठा आणि मलनिस्सारणाची स्थिती बिकटच. असं का? कारण हे प्रकल्प दिसायला आकर्षक, आकडेवारीत भव्य, आणि PR साठी उपयुक्त.सामान्य जनतेच्या रोजच्या गरजा — रोजगार, शिक्षण, आरोग्य, वाहतूक — या मात्र दुय्यम ठरतात. बेरोजगारी आणि महागाईच्या छायेत ‘विकास’ आज भारतात बेरोजगारीची दर सर्वाधिक पातळीवर आहे. लाखो युवक पदवीधर होऊनही रोजगाराच्या प्रतीक्षेत आहेत. महागाईने घरगुती अर्थकारण ढासळलं आहे. डाळी, भाजीपाला, धान्य यांच्या किमती आकाशाला भिडतायत. शिक्षण आणि आरोग्य खर्च परवडणारा राहिलेला नाही. या पार्श्वभूमीवर सरकारचे लक्झरी प्रकल्प हा जनतेच्या जखमेवर मीठ चोळण्यासारखे आहेत. विकासाची खरी व्याख्या लोकशाहीतील विकासाची व्याख्या ही केवळ पायाभूत सुविधांची उभारणी नव्हे. सुरक्षित प्रवास ही गरज आहे, लक्झरी नव्हे. रोजगार हा हक्क आहे, उपकार नव्हे. आरोग्य आणि शिक्षण ही मूलभूत कर्तव्यं आहेत, पर्यायी पर्याय नव्हेत. “Luxury over Necessity” ही धोरणं लोकशाहीच्या आत्म्याला घातक आहेत. कोकणधाराची भूमिका या पार्श्वभूमीवर कोकणधाराची भूमिका स्पष्ट आहे —विकासाचा चेहरा जनतेच्या दैनंदिन जीवनमानात दिसला पाहिजे. प्रवाशाला गर्दीतून सुटका मिळाली का? शेतकऱ्याला पिकाला बाजार मिळाला का? बेरोजगार युवकाला रोजगार मिळाला का? गरीबाला औषधोपचार सहज उपलब्ध झाला का? या प्रश्नांची उत्तरं जर ‘हो’ नसतील, तर तो विकास केवळ एक PR stunt आहे. निष्कर्ष मुंबई लोकलपासून अटलबांधापर्यंत, सरकारची प्राधान्यक्रम यादी स्पष्ट दिसते — महसूल, झगमगाट, आणि आकडे.लोकशाहीतील खरा विकास म्हणजे — “सर्वांसाठी संधी, सर्वांसाठी सुविधा, आणि सर्वांसाठी मानवी प्रतिष्ठा.” सरकारनं हा मूलभूत धडा विसरला, तर लोकशाहीचा पाया हादरेल.आणि म्हणूनच, या स्वातंत्र्य दिनी आपला प्रश्न ठाम आहे — “विकास खरंच लोकांसाठी आहे का, की फक्त लक्झरीसाठी?”

विकासाचा चेहरा — लोकांसाठी की लक्झरीसाठी? Read More »

स्वातंत्र्याचा उत्सव की आत्मपरीक्षणाचा दिवस? | कोकणधारा संपादकीय

स्वातंत्र्यदिन हा केवळ झेंडावंदन आणि भाषणांचा दिवस नाही; तो भूक, बेरोजगारी, आणि लोकशाहीतील पडत्या विश्वासाचा सामना करण्याची संधी आहे. कोकणधारा संपादकीयातून जाणून घ्या आजच्या भारताचं खऱ्या स्वातंत्र्याचं चित्र. पंधरावा ऑगस्ट.आपल्या प्रत्येकाच्या स्मृतीत खोलवर कोरलेली एक तारीख. झेंड्यांच्या फडकण्याच्या सणात, शाळांमधील भाषणांत, सांस्कृतिक कार्यक्रमांत, देशभक्तीच्या गाण्यांत आणि सोशल मीडियावरच्या रंगीबेरंगी पोस्टांत — स्वातंत्र्याचा उत्सव आज पुन्हा उभा ठाकतो.पण, या सणाच्या आड लपलेली आपली खरी अवस्था आपण पाहतो आहोत का? “स्वातंत्र्य ही फक्त साखळदंड तुटण्याची घटना नसते, तर ती न्याय, समानता आणि स्वाभिमानाच्या वाटचालीचं सततचं वचन असतं.” — नेल्सन मंडेला आज आपण खरोखर स्वातंत्र्यसंपन्न आहोत का, हा प्रश्न नुसता विचार करण्यासाठी नाही — तर उत्तर देण्याची, आणि कृती करण्याची वेळ आली आहे. भुकेचा अनुत्तरित प्रश्न सत्तरीच्या दशकात देशाने ‘गरिबी हटाव’चा नारा ऐकला. आज, २०२५ मध्ये, आपल्याकडे चंद्रावर जाण्याची क्षमता आहे, डिजिटल इंडिया, ५जी नेटवर्क, जगभरात आपली उंचावलेली प्रतिष्ठा — पण तरीही, जागतिक भूक निर्देशांकात आपला क्रमांक १००च्या पलीकडे.एका हातात तंत्रज्ञानाचा मोबाईल, तर दुसऱ्या हातात रिकामा डबा — हा विरोधाभास आपल्याला किती काळ झाकता येईल? ग्रामीण भागात अजूनही लाखो मुले कुपोषणाने त्रस्त आहेत. शहरातल्या झोपडपट्ट्यांमध्ये रोजचा आहार मिळणे ही लढाई आहे. अशा परिस्थितीत, स्वातंत्र्यदिनाच्या मंचावरून केवळ घोषवाक्ये देणं म्हणजे इतिहासाची थट्टा करणं नाही का? बेरोजगारीचा घोंगावणारा वादळ शिक्षण संपवून बाहेर पडणारी तरुणाई, हातात पदवी, डोळ्यात स्वप्नं, पण खिशात काम नाही.सरकारी आकडे सांगतात, “बेरोजगारी दर घसरला आहे” — पण सत्य हे की, बहुतेक रोजगार तात्पुरते, कमी वेतनाचे आणि असुरक्षित आहेत.कामगार वर्गाचं संघटन खिळखिळं, आणि ‘स्टार्टअप इंडिया’च्या गाजावाजाखाली किती उपक्रम टिकत आहेत, हेही विचारायला हवं. स्वातंत्र्य म्हणजे केवळ मतदानाचा अधिकार नाही — तर आपल्या श्रमाला सन्मान मिळणं.आणि जेव्हा लाखो तरुण नोकरीच्या शोधात भटकतात, तेव्हा राष्ट्रध्वजाखालील त्यांचा उभा सलाम किती अर्थपूर्ण उरतो? लोकशाही संस्थांची पडती विश्वासार्हता एकेकाळी संसद म्हणजे राष्ट्राच्या विचारांचं सर्वोच्च व्यासपीठ. आज, ते बहुतेक वेळा घोषणाबाजी, बहिष्कार, आणि एकमेकांवरच्या आरोपांचं नाटक बनलं आहे.न्यायव्यवस्था — जी नागरिकांचा शेवटचा आधारस्तंभ मानली जाते — तीही विलंब, तांत्रिक गुंतागुंत, आणि कधीकधी पक्षपातीपणाच्या आरोपांमध्ये अडकली आहे.पत्रकारिता — जी सत्तेला प्रश्न विचारण्याचं कर्तव्य पार पाडायची — तीच आता अनेकदा सत्तेची भाषा बोलताना दिसते. “सत्तेला नम्रतेची आठवण करून देणारा आवाज जर शांत झाला, तर लोकशाही केवळ कागदावर उरेल.” — लोकमान्य टिळक स्वातंत्र्याचा अर्थ पुन्हा विचारण्याची वेळ १५ ऑगस्टच्या दिवशी आपण स्वतःला विचारायला हवं — स्वातंत्र्य हा एकदाच मिळवायचा पुरस्कार नाही; तो दररोज जपायचा संकल्प आहे.आज आपल्या उत्सवाला अर्थ तेव्हाच मिळेल, जेव्हा आपल्या शेजाऱ्याच्या थाळीत अन्न असेल, आपल्या मित्राला रोजगार असेल, आणि आपल्या संस्थांवर विश्वास ठेवता येईल. आपली जबाबदारी ‘कोकणधारा’चा पहिला संपादकीय म्हणून आम्ही आज हे सांगतो —स्वातंत्र्यदिन हा फक्त आनंदाचा नाही, तर आत्मपरीक्षणाचा दिवस आहे.आपण आपल्या अधिकारांसोबत कर्तव्यांचीही आठवण ठेवली पाहिजे.भुकेच्या, बेरोजगारीच्या, आणि भ्रष्टाचाराच्या प्रश्नांकडे डोळेझाक करणं म्हणजे स्वातंत्र्याच्या मूळ आत्म्याला धोका देणं. स्वातंत्र्य साजरं करा — पण त्याचबरोबर प्रश्न विचारा, सत्तेला जाब विचारा, आणि आपल्या समाजाच्या जखमा भरून काढण्यासाठी आवाज उठवा.कारण, “ज्यांनी स्वातंत्र्य मिळवलं, त्यांच्यावर ते जपण्याची जबाबदारी असते.

स्वातंत्र्याचा उत्सव की आत्मपरीक्षणाचा दिवस? | कोकणधारा संपादकीय Read More »

कोकणधारा – बातमी नाही, भूमिका मांडणारी स्वाभिमानी वृत्तवाहिनी

कोकणधारा ही एक निर्भीड, विचारप्रधान मराठी वृत्तवाहिनी आहे, जी फक्त बातम्या देत नाही, तर प्रत्येक मुद्द्यावर पत्रकारितेची स्पष्ट भूमिका मांडते. जाणून घ्या आमची विचारधारा. ✍️ प्रस्तावना: महाराष्ट्रातील माध्यमविश्वात आज धडपड, शाब्दिक गदारोळ आणि TRPच्या नादात अनेकदा खरे प्रश्न हरवतात. अशा पार्श्वभूमीवर ‘कोकणधारा’ ही एक नविन पण वैचारिकदृष्ट्या स्पष्ट भूमिका घेणारी मराठी वृत्तवाहिनी जन्माला आली आहे – जी फक्त बातमी दाखवत नाही, तर भूमिका मांडते. 🎯 आमचं ध्येय – केवळ माहिती नव्हे, जाणिवेचा विस्तार कोकणधारा हे केवळ कोकणपुरतं मर्यादित माध्यम नाही.शेती ते शिक्षण, महिला ते कामगार, जनतेचे हक्क ते सत्तेचा जाब – महाराष्ट्रातील महत्त्वाच्या सामाजिक, राजकीय व सांस्कृतिक घडामोडींवर आमचं स्पष्ट भाष्य असेल. 🧭 आमची पत्रकारिता – मूल्यनिष्ठ, निर्भीड आणि नागरिककेंद्रित 🔎 आजच्या माध्यमांची जबाबदारी – आणि आमची भूमिका आज अनेक माध्यमांनी आपली जबाबदारी बाजूला ठेवली आहे.कोकणधारा त्यांना दोष न देता, स्वतः एक जबाबदार पर्याय उभा करत आहे.आमच्या प्रत्येक बातमीत तथ्य, साक्ष आणि संदर्भ असेल – पण त्याचबरोबर एक पत्रकारितेची जागरूक भूमिका देखील असेल. 🌐 का वेगळी आहे कोकणधारा? पारंपरिक माध्यमं कोकणधारा Breaking News वर भर Context, Depth, Analysis कोणतंही स्टँड न घेणं मुद्द्यावर स्पष्ट भूमिका टीआरपीचा पाठलाग विश्वासार्हतेचा आग्रह राजकीय दबाव नागरिकांची बाजू 🗣️ आमची साद – लोकशाहीसाठी सजग व्हा कोकणधारा ही तुमच्यासारख्या वाचकांची, नागरिकांची आणि मतदारांचीच वृत्तवाहिनी आहे.तुम्हाला माहिती हवी आहेच – पण त्याहीपुढे जाणीव, विचार आणि कृतीचं एक व्यापक दालन आम्ही तयार करत आहोत. 📢 शेवटी एकच विनंती बातमी बघा, पण तिच्या पाठीमागे असलेला हेतू ओळखा.बातमी वाचा, पण आपली भूमिका ठरवा.कोकणधारा – तुम्हाला ही संधी देणारी पत्रकारिता.

कोकणधारा – बातमी नाही, भूमिका मांडणारी स्वाभिमानी वृत्तवाहिनी Read More »