ही कविता स्वतः कवितेच्या अस्तित्वावर विचार करणारी आहे — जिथे शब्द आणि मौन एकमेकांना छेदतात. कवी लिहितो, पण त्याच वेळी लिहिला जातो; प्रत्येक ओळीत अर्थ दडलेला, आणि प्रत्येक मौनात भाव. ही कविता म्हणजे सृजनाचा निःशब्द आत्मसंवाद.

टेबलावर पडलेला पेन — पण विचार अजूनही हवेत लटकलेले,
रिकामं पान माझ्याकडे पाहतं — जणू प्रश्न विचारतंय, “तू तयार आहेस का?”

शब्द म्हणजे बीज, जे मनाच्या मातीत उगवतं हळूच,
पण काही भाव — मातीऐवजी मौनातच रुजतात.

रात्री लिहिलेली एक ओळ सकाळी अर्थ बदलते,
जणू शब्द झोपेतही विचार करत असतात.

कागदावर पडलेला अश्रू — ओळीत रूपांतरित होतो,
पेनच्या खरखरीत ध्वनीत लपलेली असते माझी अस्वस्थता.

मी लिहितो की लिहून घेतो जातोय — हा प्रश्न कायम,
कारण कविता म्हणजे आरसा — मी त्यात दिसतो, पण स्पष्ट नाही.

शब्दांच्या पायवाटेवर चालतो, अर्थ धूसर होत जातो,
आणि शेवटी ओळ संपते — पण भावना अजून फिरतात हवेत.

सकाळचा प्रकाश पडतो पानावर,
आणि ती ओळ जिवंत होते — मौनासह, माझ्याशिवाय.

शब्द संपले तरी अर्थ राहतो,
कारण कधी कधी मौनच कविता असतं —
आणि कविता म्हणजे आपणच.