ही कविता निवडणुकीनंतरच्या महाराष्ट्राचं शांत, पण बोलकं चित्र उभं करते. जेव्हा घोषणा थांबतात, नेते निघून जातात, आणि रस्ते पुन्हा ओसाड होतात — तेव्हा उरतो फक्त भ्रमनिरास. ही एक व्यंगात्मक पण वास्तववादी झलक आहे, जिथे लोकशाही अजून श्वास घेतेय… थकून.

सभामंच रिकामा, झेंडे खाली, आणि हवेत उरली फक्त धुळ,
उडणारे कागदाचे तुकडे सांगतात — “आता शांतता परतली.”

वचनांचे फुगे हवेत उडाले, काही फुटले, काही उडून गेले,
जनता पुन्हा जमिनीवर — त्याच खड्ड्यांमध्ये चालत आहे.

पोस्टरवरील चेहरे अर्धवट, जणू विश्वासाचे तुकडे,
नेत्यांच्या गाड्या गेल्या, पण गावातला रस्ता तसाच राहिला.

स्पीकरची किरकिर अजून कानात, पण आवाज नाही,
बोटावर शाईचा डाग, मनात मात्र संशय दाटलेला.

वृद्ध मतदार बसला टपरीवर — चहाचा घोट आणि दीर्घ उसासा,
“काही बदललं का?” हा प्रश्न अजूनही उकळतो कपात.

रस्ता — तोच निःशब्द साक्षीदार,
ज्यावरून सत्तेचे पाय चालून गेले, आणि जनता मागे राहिली.

शहर झोपलं, पण लोकशाहीचा श्वास अजून थांबलेला नाही,
ती शांततेतही हळूच म्हणतेय — “मी अजून जिवंत आहे.”

मतदान संपलं, घोषणाही थांबल्या,
रस्ता पुन्हा शांत झाला —
पण जनतेचा आवाज अजूनही प्रतिध्वनी शोधतोय.