ही कविता आत्मशोधाची, अंतर्मनातल्या प्रवासाची कहाणी आहे. “मी कोण?” आणि “जग कोण?” — या दोन प्रश्नांमध्ये अडकलेला कवी हळूहळू शोधतो की दोन्हींचं उत्तर एकच आहे. बाहेर दिसणारं जग आणि आत चाललेली अनुभूती — शेवटी एकच ठरते.

नदीकाठी शांत बसलो होतो, वाऱ्याने विचार हलले,
“मी कोण?” हा प्रश्न मनात तरंगला जणू पाण्यावरील वर्तुळासारखा.

मन — आकाशासारखं, विचार त्यात ताऱ्यांसारखे चमकणारे,
पण प्रत्येक तारा — क्षणभंगुर, तरीही तेजस्वी.

आरशात दिसतो मी, पण ओळख पटत नाही,
तो चेहरा माझाच की कुणा परक्या स्वप्नाचा आकार?

पाऊलवाटा चालतो, पण गंतव्य सापडत नाही,
लाटा माझे ठसे पुसतात, जणू सांगतात — “असणं हेच प्रवास आहे.”

मंदिराच्या घंटानादात विरतो माझा आवाज,
शांततेतून घुमतो एक प्रश्न — “असणं म्हणजे काय?”

हातातून सटकतो वेळेचा वाळूचा थेंब,
पण प्रत्येक कणात दिसतो — मीच, जगाचं प्रतिबिंब.

डोळे मिटतो, आणि जाणवतो — बाहेर काही नाही,
सगळं आत आहे — आणि तेच जग आहे.

शोधत होतो मी जगाला,
पण सापडलं स्वतःचं अस्तित्व —
जग बाहेर नव्हतं, ते माझ्याच आत होतं.