संपत्ती असो वा दारिद्र्य – खरा ठेवा म्हणजे माणुसकी. धन नाही तरही जीवन सुंदर होतं, जर हृदय समृद्ध असेल तर.
सोन्याच्या महालातही रिकामेपण दाटतो,
झोपडीच्या कोपऱ्यात मात्र प्रेम फुलतं जातो.
पैशाच्या ओघात नाती हरवून जातात,
अश्रूंच्या सागरातही हास्य उमलतं दिसतं.
दारूच्या प्याल्यात श्रीमंतीचा अहंकार,
तांदळाच्या दाण्यातही शेतकऱ्याचा संसार.
रुपयांच्या ढिगाऱ्यात हृदय वाळून जातं,
गरिबीच्या सावलीतही समाधान सापडतं.
काचेच्या झुंबरात थंडपणा दाटतो,
मातीच्या दिव्यात मात्र उबदारपणा वाटतो
By
