ही कविता प्रेमाच्या गूढतेवर आधारलेली आहे. जणू सकाळच्या पहाटेचा प्रकाश जसा हळूहळू मनाला उजळतो, तसंच प्रेम देखील आयुष्याच्या अंधारात नवी उब, नवा आनंद देतं.

पहाटेच्या दवात तुझं हास्य खुलतं,
मनाच्या कोपऱ्यात सुर्यकिरणं उतरतात.

तुझ्या डोळ्यांतलं स्वप्नं आकाश बनतं,
माझं जगणं फुलासारखं हसतं.

तुझ्या नजरेत विरलेलं गीत,
माझ्या हृदयाला देतं नवं संगीत.

हातात हात गुंफला की क्षण थांबतो,
वाऱ्यासोबतही वेळ गाणं गातो.

शब्द न बोलता मनातलं सांगितलं जातं,
प्रेम म्हणजेच निसर्ग आपल्याला गातं.

हे बंधन नाही, ही उधळण आहे,
प्रेम म्हणजे फक्त जगण्याची चाहूल आहे.

प्रेम म्हणजे फक्त दोन मनांची गुंफण नाही, तर जीवनाला नवी दिशा देणारी पहाट आहे.