ही कविता आधुनिक शहरजीवनाच्या थंड वास्तवावर भाष्य करते. तंत्रज्ञानाच्या झगमगाटात आणि वेगाच्या हवाली झालेल्या जगात, माणसाने माणूसपण हरवलंय. निऑन लाईट्सच्या प्रकाशात भावना काळोखात गेल्यात — आणि ‘मी अजून माणूस आहे का?’ हा प्रश्नच उरला आहे.

रस्त्यावर कोसळला एक वृद्ध, मदतीसाठी ओरडला,
गर्दी थांबली नाही — मोबाईलमध्ये जग गुंतलेलं चाललं.

हॉर्नचा गोंगाट, निऑन लाईट्सचा चमकता मुखवटा,
पण चेहऱ्यांवर भाव नाहीत — जणू शहरानं संवेदना गिळल्या.

फुटपाथवर मुलं झोपली, शेजारी जाहिरातींचा झगमगाट,
स्वप्नांच्या शहरात निद्रानाशाचं साम्राज्य फुललंय.

शहर — गर्दीचा महासागर, पण प्रत्येक जीव बेटासारखा एकटा,
आणि माणुसकी — हरवलेला पत्ता, ज्याचं गूगल लोकेशन नाही.

बसमध्ये सीटसाठी भांडणं, रस्त्यावर सायरनची हाक,
पण मदतीचा हात कुणाचा तरी शोधत राहतो रिकामा.

ड्रोन उडतात आकाशात, पण जमिनीवर मनुष्यत्व कोसळलेलं,
पाऊस आणि नळाचं पाणी — दोन्ही वाहतंय, पण ओल कुणाच्या मनात नाही.

आता आरशात पाहतो मी स्वतःला — नजरेत प्रश्नच फक्त,
“शहर वाढलं खूप, पण मी अजून माणूस आहे का?”

गर्दीत माणूस दिसला, पण माणुसकी नाही,
शहर वाढतंय — फक्त इमारतींमध्ये,
हृदय मात्र अजून कोठारात बंद आहे.