ही कविता त्या स्त्रीची आहे जिने आता गप्प राहणं सोडलं आहे. ती केवळ कोणाचं “नाव” नाही — ती स्वतःचं अस्तित्व आहे. घराच्या भिंतींपलीकडे, परंपरेच्या चौकटींपलीकडे उभी राहणारी ही स्त्री राखेतून पुन्हा जन्म घेते — आणि म्हणते, “आता माझा काळ माझाच.”

धुराने भरलेली सकाळ, पण त्या धुरातून उगवतो निर्धार,
चुलीच्या चटक्यांत जळून गेलेली स्वप्नं पुन्हा जिवंत होतात.

ती फिनिक्स आहे — जळते, पण राखेतून पुन्हा जन्म घेते,
समाजाच्या साखळ्या तुटतात तिच्या नजरेच्या तेजानं.

केसातलं फुल गळतं, पण चेहऱ्यावर ठामपणे तेज फुलतं,
आरशात ती स्वतःला पाहते — “ही मी आहे, खरी मी.”

आई, बहीण, पत्नी — हे सर्व मुखवटे आता गळतात,
ओठांवर लिपस्टिक नाही, फक्त एक शब्द — “नाही.”

बंद दरवाज्यांच्या आतून येतो ठाम आवाज,
जगाला पहिल्यांदा ऐकू येतो तिचा नि:शब्द बंड.

भिंतींवरचं तिचं नाव पुन्हा पुन्हा मिटवलं गेलं,
पण राखेतून उगवलेला तिचा ठसा कायम राहिला.

ती उभी आहे आता — काळाच्या चौकात,
आणि म्हणते — “मी फक्त नाव नाही, मी अस्तित्व आहे.”

मी नाव नाही, मी एक आवाज आहे,
जो प्रत्येक स्त्रीच्या आत दडलेला आहे —
जग ऐकेल, कारण आता मी गप्प राहणार नाही.