ही कविता एका साध्या मुलीची गोष्ट आहे — जिने मर्यादांच्या भिंती ओलांडून स्वतःचं आकाश उभं केलं. घर, समाज, आणि अपेक्षांच्या ओझ्याखाली दबली नाही; उलट त्याच ओझ्याचं पंख बनवले. तिचं जगणं म्हणजे धैर्याचं प्रतीक — आणि तिचं हास्य म्हणजे स्वप्नपूर्तीचं सूर्योदय.

खिडकीतून आकाशाकडे पाहत ती म्हणाली, “एक दिवस मी उडेन,”
हातात वही, पण डोळ्यांत भविष्याचा नकाशा स्पष्ट.

स्वप्नं तिची पतंगासारखी — वार्याविरुद्ध उडणारी,
बंधने साखळ्यांसारखी — पण तिचं स्मित त्यांना वितळवतं.

वर्गात पहिला नंबर, तरीही टाळ्यांचा अभाव,
पण तिच्या शांततेतच दडलेला होता विजयाचा गजर.

पहाटे आईला चहा देत, स्वतःचं भविष्य उकळत ठेवणारी ती,
ट्रेनच्या आवाजात ऐकते स्वतःच्या प्रवासाचं संगीत.

ऑफिसच्या पहिल्या दिवशी थरथरलेले हात,
पण हृदयात ज्वाला — “माझा काळ आता सुरू होतोय.”

संध्याकाळी स्वतःच्या पगारातून घेतलेली छोटी भेट,
त्या क्षणी तिच्या डोळ्यांत उमटला आत्मसन्मानाचा प्रकाश.

पावसात उभी राहून स्वतःला दिलेला शब्द —
“आता मला कोणी थांबवू शकत नाही.”

तिने पंख उघडले, समाजाने प्रश्न विचारले,
पण तिने उत्तर दिलं —
“आता माझं आकाश माझंच आहे.”