ही कविता त्या समाजाची कहाणी सांगते, जिथे पैशाला देवाचं स्थान मिळालं आणि माणुसकीला दुय्यम स्थान. आधुनिकतेच्या झगमगाटात माणसाने स्वतःची किंमत नोटांच्या मोजमापात बसवली आहे. हे केवळ व्यंग नाही — ही काळाची आर्थिक आणि नैतिक गोष्ट आहे.

बँकेच्या रांगेत उभा समाज — नोटेबदलाचा उत्सव,
कॅश मशीनचा बीप म्हणजे नव्या युगाचं आरतीगीत.

पैसा — नदीसारखा वाहतो, पण तहान मात्र कायम,
हातात नोटा, पण डोळ्यांत शोध अपूर्णतेचा.

बापाच्या सुरकुत्यांमध्ये श्रमाचं मोल दडलेलं,
पण मुलाच्या हातात फक्त ब्रँडेड नोटांचं स्वप्न.

मंदिरात शांतता, पण शेअर मार्केटमध्ये आराधना,
भिकाऱ्याच्या हातात सुट्टे, उद्योगपतीच्या डोळ्यात तहान.

झगमगत्या मॉलमध्ये हरवलेलं समाधान,
प्रेम, मैत्री, लग्न — सगळं किंमतीत विक्रीला आलंय.

जाहिरातींनी बांधलेला आनंदाचा सापळा,
नोटेवर गांधीजी आहेत, पण विचार कुठे हरवले?

रात्री उशिरा माणूस मोजतो पैसा — हिशेब जुळतो,
पण झोप हरवलेली… कदाचित आत्माही.

पैशाच्या मागे धावताना माणूस हरवला,
नोटा वाढल्या, पण मनं दारिद्र्यग्रस्त झाली —
हा विकास की अधोगती?