रात्रीच्या आकाशाखाली उभा मी — निःशब्द, निश्चल,
पण मनात कुठेतरी घोंगावतोय भावनांचा महाकल्लोळ.

विचारांच्या लाटा किनाऱ्याला आदळतात पुन्हा पुन्हा,
शब्द फुटत नाहीत, पण ओठांवर उमटतो एक उसासा.

मन — समुद्रासारखं, वरून शांत, आतून प्रलयंकारी,
भावना — काचेसारख्या, पारदर्शक पण तुटणाऱ्या नाजूक.

खिडकीतून येणारा मंद वारा ओल आणतो गालावर,
आठवणींचं ओझं पावसासारखं साचतं छातीत खोलवर.

रिकामी खुर्ची, एकटा दिवा, आणि सावल्यांचा मेळावा,
शांततेतही ऐकू येतो स्वतःच्याच मनाचा आवाज.

डोळ्यांच्या कडा ओलावलेल्या — पण अश्रू नाहीत,
जणू कुणालाच दिसू नयेत अशी आतली किंकाळी.

प्रकाश आहे बाहेर, पण आत अजून रात्रच,
वादळ ओसरलं, तरी मन मात्र अस्थिर अजूनही.

शांततेतही मी ओरडलो होतो,
फक्त आवाज माझ्या मनापुरता मर्यादित राहिला — वादळ संपलं, पण शांती अजून सापडली नाही.