ही कविता आजच्या तरुण पिढीच्या अनिश्चित प्रवासाची कहाणी सांगते — दिशा हरवलीय, पण मनात अजून स्वप्नं जिवंत आहेत. बेरोजगारी, थकवा आणि स्पर्धेच्या गोंधळातही एक ठिणगी आहे जी विझत नाही. हाच संघर्ष, हाच जिवंतपणा — हीच त्याची प्रेरणा.

शहराच्या रस्त्यांवर चालतो एक तरुण, हातात रिज्युम, डोळ्यांत प्रश्न,
निऑन लाइट्स चमकतात, पण त्याचं भविष्य अद्याप धूसर.

रात्री लॅपटॉपसमोर झोपतात डोळे,
पण मन जागं — कारण स्वप्नं अजूनही चालतात.

तरुण मन वादळासारखं — दिशा नाही, पण ऊर्जा अपार,
अपयश काटेरी रस्ता, तरी थांबणं नाही त्याच्या स्वभावात.

चहाच्या कपात मिसळलेला थकवा आणि आशेचा वास,
सोशल मीडियावरचं खोटं यश — पण हृदयात खरी जिद्द खास.

स्टेशनवरून गाड्या निघतात, त्याचं गंतव्य अजून अनोळखी,
पण प्रत्येक गाडीच्या शिट्टीत तो ऐकतो — “तू अजूनही सक्षम आहेस.”

अपूर्ण स्वप्नांची वही रोज उघडली जाते,
नव्या पानावर लिहिलेलं — “आजही शक्य आहे.”

सकाळच्या सुर्योदयात थकलेली पावलं पुन्हा उठतात,
आणि तो म्हणतो स्वतःशी — “हरवलोय दिशा, पण थांबलो नाही.”

हरवलोय दिशा, पण मनात ज्वाला आहे,
अपयशानंतरही चालतोय — कारण
स्वप्न अजून जिवंत आहे.